چند سال قبل، همین روزها بود که در نمایشگاه کتاب دستی به طرف من دراز شد و پیشنهاد یک کتاب کوچک را داد. کتاب خوبی بود. برای خودم و دوستانم خریدمش. و این شد سرآغاز ورود به یک دنیای بسیار وسیع. دوستان مجازی جدید، دنیای مجازی زیبای جدیدی بین من و دوستانم، و یک دنیا خاطره.
دیروز باز هم این اتفاق تکرار شد. و من با کمال میل پیشنهاد ناشر را پذیرفتم و با اشتیاق و امید به تکرار همه ی آن اتفاقها، همه ی آن خاطراتی که به دلیل آن کتاب به وجود آمد، خریدمش.
دوست دارم همه ی این اتفاقات کوچک که می آیند و یک سطل رنگ بر می دارند و می پاشند بر دیوار ذهنت و تا سال های سال رنگش بر خاطرت می ماند.

باز هم سال نو شد.

اگر رفته بودم دلار 2100 تومنی خریده بودم و یک ساعت بعدش شده بود 1100 تومن، اگر طلای گرمی 90 تومن خریده بودم و فرداش شده بود زیر 40 تومن، اصلن اگر با سرعت به سمت لبه‌ی پرتگاه می‌دویدم و درست لحظه‌ی سقوط توقف می‌کردم و مجبور بودم اون ثانیه‌های پر اضطراب برگشتم به حالت اولیه و دست و پا زدن لبه‌ی پرتگاه برای حفظ تعادل رو تحمل کنم، اونقدر استرس بهم وارد نمیشد که این انتخاب واحد کذایی، توی اون 7 دقیقه‌ی اولی که تماس کلاسها ظرفیتشون تکمیل شد، بهم وارد کرد.

هنوز هم باورم نمیشه که تونستم تمام واحدها رو همونطوری که می‌خواستم بگیرم!

بعد از این همه سال دیدمش. بعد از حدود 17سال. تصور کنید،‌ اون هنوز هم پشت فرمان همان ماشین نشسته و من یکدفعه می بینمش. صداش میزنم و بهش میگم من فلانی هستم. همون دختر کوچولوی کلاس اولی که روز اول مدرسه وقتی تورو بهش نشون دادن و گفتن عصر با ایشون برگرد خونه زد زیر گریه. همونی که یک بار وسط خیابون جا گذاشتیش! که بعد از اون اتفاق همیشه روی صندلی جلوی ماشینت نشوندیش. همون تنها کلاس اولی ماشینت که همیشه مقنعه اش کج میشد. آره همه‌ی اینها رو میگم. و اون چنان برقی توی نگاهش میافته و از ماشینش پیاده میشه که انگار دختر گمشده‌اش رو پیدا کرده. و من به سمتش میرم و بغلش می‌کنم. اشکم در اومده، انگار که همه‌ی نوستالژی‌های کلاس اولی‌ام شده بود یک بادکنک پر از آب و وسط چشمم ترکید. حس خیلی خوبیه. حس می‌کنم واقعن دخترش هستم و حالا می‌خوام دلتنگی تمام این سالها رو جبران کنم. مکالمه‌مون رو زیاد یادم نیست، فقط اون احساس هنوز با من مونده.
کلاس اول که بودم،‌ تنها سالی که توی اون مدرسه بودم، بیشترین خاطره‌ای که برام مونده از این مرد بود و سرویسی که منو هر روز میبرد مدرسه و بر می‌گردوند. تقریبن 30 ساله بود، همسن پدر خودم. و من کوچکترین بچه ی سرویس بودم. همیشه این کوچکترین‌ها مورد توجه بیشتری واقع میشن و اگر اولین روز مدرسه ات هم با چنین آدمی شکل بگیره، نقشش تا آخر عمر از ذهنت کنده نمیشه. زیاد فرقی نکرده بود. فقط موهاش کمی کمتر شده بودند و سفیدتر.
اون لحظه زیاد متوجه نشدم، اما الان فکر می‌کنم چقدر شبیه مسعود روشن‌پژوه بوده و من دقت نکرده بودم!! بله. همه‌ی اینها چیزهایی بود که در خواب دیشب من اتفاق افتاد و از وقتی بیدار شدم تصمیم گرفتم بیام و در موردش بنویسم و حتا وسط کلاسم داشتم داستان پردازی می‌کردم و حالا که اومدم بنویسم، انگار ذهنم خالی خالی شد. اما در کل، اتفاق جالبی بود. اینکه ضمیر ناخودآگاه من به کجاها که کشیده نمیشه و بعد از سالها،‌ انگار که در حال گردگیری ذهن آشفته‌ی من باشه، یه خاطراتی رو میکشه بیرون و ازش تصاویر جدیدی می‌سازه تا اجازه نده اینقدر من در زمان حال سخت و محکم بایستم.
فقط موندم چرا ضمیر ناخودآگاه من مسائل شرعی رو رعایت نمیکنه؟!!
:p

امروز آقای کتابفروش تونست از کورترین نقطه ی کتابفروشی،‌ کتابی که مدت‌هاست دنبالشم رو برام پیدا کنه و در کمال تعجب ببینه این کتاب یک سالی میشه که این گوشه افتاده!
تا حالا فکر می‌کردم من باید منتظرش بمونم،‌اما دیدم اون منتظر من مونده بود!!

در تمام این سال‌ها هرچقدر امتحان مهم و کنکور داشتم، هیچ وقت استرس نیومد سراغم. اونوقت حالا سر ارائه‌ی یه درس معمولی که با یک گروه 4نفره هستم، یک هفته است که شب‌ها از کابوس ارائه‌ی ضعیف و اعتراض استاد بهمون، نمی‌تونم بخوابم!

بعد از یک روز خسته کننده با کلاسهای یکنواخت، شب برگردی خونه و ببینی تنهایی و با ذوق و شوق فراوان یک عالمه سالاد فصل با سس فراوان برداری و بری بشینی جلوی شومینه و مجله‌ای که تازه خریدی رو ورق بزنی و سالاد بخوری و گرم بشی و زندگی کنی. خیلی دوست دارم این خلوت‌ها رو.

اردیبهشت بود. همان ماهِ لعنتی. همان لحظه‌ی پایان تمامی تردیدهای من. مرز بین تابستان و زمستان. این بار اردیبهشت همیشگی نبود. حال و هوای دیگری داشت. نسیم موافق نمی‌وزید. یا لااقل بر خلاف جهت حرکت من می‌وزید. نه سرد بود و نه گرم. معتدل هم نبود. مثل تزریق پنی‌سیلین بعد از یک بیماری سنگین بود. روزنه‌ی امیدی، نه که بیشتر. هرچه که بود، اردیبهشت اردی‌بهشت بود.
تمام این روزها از همان ماه شروع شد. از همان لحظه‌ای که به آینه زل زدم و اعتراف کردم. به دستانت زل زدم و هرچه بود گفتم. تمام دغدغه‌هایم را گفتم. هرآنچه که بیمِ شنیدنش را داشتم گفتی. و رفتی. و ماندم. سخت بود، کنار آمدن با آن همه تغییر. با آن همه تلاطم. نه فقط برای تو، که برای من! که برای سایرین. هنوز هم سخت است. اما نه برای من و تو. امروز دیدم شش ماهِ لعنتی در سخت‌ترین حالت‌هایی که میشد گذشت تا به امروز رسید. شش ماهِ لعنتی بیشترین اضطراب‌های تمامِ عمرم را تنها به دوش کشیدم، تا امروز به من آرامش دادی. امروز شروع تابستان است. شروع اعتماد به آسمان. گرچه می‌دانم که ماندنی نیست. که همیشگی نیستی.
به این شش ماه که نگاه می‌کنم، نیمی از گذشته‌ام را می‌بینم. و تمام آینده‌ام را. نمی‌دانم این تغییر عظیم را تو در من بوجود آوردی یا من در خودم. هرچه هست و بود، بهاری تازه بود. عینکی جدید برای خوب دیدن. برای متفاوت دیدن. برای نگاه کردن!
این روزها همان آرامش بعد از طوفان است. همیشگی نیست، اما همین هم غنیمت است. این روزها که ذره‌ای به خودم نزدیک‌تر شدم، که قدم اول را برداشته‌ام، می‌خواهم بعدی‌ها را بدوم. با تمام توانم. می‌خواهم زودتر برسم،‌به آن غایت بی‌انتها. انگار که شمارش معکوس را شروع کرده باشی. باید بدوم! از همین لحظه. یک نفس عـمـیــــــــق و .... شروع!

* این شش ماه هرچه که بود، قلم را با دستم بیگانه کرد. که سطری ننویسم. لااقل برای دلخوشیِ خودم! که فکر کنم هنوز چیزی هست که آرامم می‌کند...

توی زندگی همه‌ی آدمها هزار و یک جور اتفاق میافته. بعضی‌ها اتفاقات عجیب‌تر،‌ بعضی‌ها معمولی‌تر. دست خود آدم نیست که انتخاب کنه، اما اگر بود فکر نمی‌کنم هیچ کسی تمایلی به انتخاب اتفاقهای عجیب و غریب داشت. مسائلی که شاید تا حالا کسی به چشم ندیده یا اینکه هیچ کسی ندونه کلید حل این مدل معما چی خواهد بود. اینجاست که یکم کار سخت میشه. باید تلاش کرد و تلاش کرد و تلاش. معلوم هم نیست بشه به نتیجه‌ی دلخواهی رسید یا نه. اصلن* معلوم نیست بشه به نتیجه رسید!
خلاصه اینکه برای من هم یکی دو تا از این اتفاقات افتاد. شاید به چشم من اینقدر غریب اومده، اما خب. نه کسی رو مي‌بینم که بتونه در ادامه‌ی مسیر کمکم کنه، نه اینکه اونقدر آگاهی دارم که بدونم از اینجا به بعد رو باید چیکار کنم. ذهنم به شدت درگیر شده.

اصل مطلب این که: من دیگه اون آدم قبلی نیستم. همین.




*: جدیدن از تنوین متنفر شدم. خیلی زیاد!

از پلیس راه تهران که گذشتیم، تا رسیدیم به شیراز، 3 بار صدقه داد، یه بار به یه پسر بچه که اسپند دود می‌کرد گفت دور ماشین اسپندشو بچرخونه، هربا که سوار ماشین می‌شد میگفت الهی به امید تو، یه بار نزدیک‌های صبح یه خطر از سر همه رفع شد و خدا به همه رحم کرد که تصادف نکردیم، و به این خاطر همش خداروشکر می‌کرد، از پلیس راه شیراز هم که گذشتیم و وارد شهر شدیم باز هم خداروشکر کرد که همه به سلامت رسیدیم. اونوقت سر اولین چهارراه با یه ماشین تصادف کرد و به اتوبوس خودش و ماشین اون بنده خدا خسارت زد! و مجبور شد همه مسافرهارو وسط خیابون پیاده کنه!
داشتم فکر می‌کردم اگر این همه دعا و نذر و نیاز نکرده بود،‌ما الآن کجا بودیم؟!!

بعضی چیزها گاهی برایم سوال‌های بزرگی می‌شوند. چگونگی بودن من در این مکان و این زمان به کنار، چرایی‌اش را نمی‌فهمم. گاهی وقت‌ها احساس می‌کنم باید جای دیگری می‌بودم، یا شاید طریق دیگری. اما هرگز خودم را جز اینجا، جای دیگری نمی‌توانم تصور کنم. تعلق به اینجا، فکرم را رها نمی‌سازد. حس دوگانگی، حس خوبی نیست.
گاهی وقت‌ها دوست دارم این که هستم نبودم، گاهی دلم می‌خواهد به جای پروازی در این دنیای مجازی، شخصی حقیقی بودم، اسم وبلاگم را دست نوشته‌های فلانی میگذاشتم. با اسم حقیقی‌ام. عکسم را گوشه پروفایل جا میدادم و بی هیچ خودسانسوری‌ای می‌نوشتم. همه‌ی چیزهایی را که در این چند سال نتوانستم بنویسم، به چندین و چند دلیل که اولین و مهم‌ترینش زن بودن و متهم به رعایت بسیاری مسائل بودن است. گاهی خواستم با اسمی ساختگی، ولی آنگونه که دوست دارم وبلاگی بسازم و همه‌ی افکارم را بنویسم، اما چیزی که شروعش ساختگی باشد، مرا به آن حقیقتی که آرزو دارم نخواهد رساند. به آن آزادیِ همه جانبه!! گرچه هنوز هم شک دارم که چنین چیزی عاقبت سالمی داشته باشد. وقتی محدودیت نباشد، حد و مرزهای بسیاری شکسته می‌شوند و نمی‌دانم کار را تا کجا پیش ببرند، اما آرزوی این روزهای من، همین است و بس!
آ.ز.ا.د.ی ـــ؟ـــ این روزها تلفظش هم برایم سنگین شده!