حرف هایی برای نگفتن

پشت پرده های ابهام ماندن آسان نیست. افکاری که هر روز مثل خوره به گردت می چرخند و نمی دانی کدام یک را کنار بگذاری تا راه برای دیگری باز نشود. نمی دانم این دانستن ها و نگفتن ها چیست که به سراغ ما آمده! نمی دانم وقاحتی است که در هیچ کدام ما وجود ندارد یا شرارت سخنی است که ناگفتنش بهتر است. سخت است رازی داشته باشی، پلیدانه ترین رازی که یک شخص در زندگی اش می تواند داشته باشد، پیمانی که با چندین و چند نفر بسته ای و نمی دانی اگر یکی از آنها زبان گشایند به اعتراف چه پیش خواهد آمد. سکوت بین ما چنان شدید شده که هر واقعه ای را پیش بینی می کند. نمی دانم چرا همه ما خفه خان گرفته ایم!

 

سیزده به در

 

- سبزه گره زدی؟

- نه.

- یعنی باید یک سال دیگه هم تحملت کنیم؟!!!

- ...!

 

لذت نقاشی

یک صفحه، قلم و رنگ تنها لوازم مورد نیاز برای نقاشی است. انتخاب رنگ گلبهی، رنگ مورد علاقه من. آرام و با حوصله قلم را حرکت می دهم و بادقت بر روی تمام سطح می کشم. سطوحی صیقلی که به زیبایی آراسته شده و آماده رنگ است. ظرافت کار به این است که ضخامت رنگ را روی تمام سطوح یکسان پخش کنی تا به یک اندازه شفاف شود. رنگ را که می کشم حس قشنگی به من دست می دهد. خنکای رنگ زیر سطح و روی رگهایم جریان دارد. آرام تر می کشم تا احساسم دیرتر از بین برود. سعیم بر این است که تمام سطح را بدون بیرون زدگی رنگ کنم. زمینه کار که آماده می شود رنگ دوم را بر می دارم و شروع می کنم به طراحی. خط و خطوطی که به گیاه تبدیل می شود روی سطح ریشه می دواند تا تاکیدی بر طبیعت شود. آرام آرام شاخ و برگ ها را هماهنگ می کشم و ریشه آن را تا انتهای ریشه سطح ادامه می دهم. در همین حین خودم نیز ریشه می دوانم. در وجود خودم. در روح خودم. کار را که تمام کردم چند دقیقه انتظار می کشم تا رنگها کاملاً خشک شوند و نقاشی زیبای من آسیبی نبیند. از کار خودم راضیم.

خیلی وقت بود اینطور ناخن هایم را رنگ نزده بودم.