پاک کن
بازی های وبلاگی، فرصت خوبی برای بعضی چیزهاست. شاید برای یک تلنگر، شاید برای یادآوری بعضی چیزها به بعضی افراد, حتی برای نوشتن یک پست جدید و یک زنگ تفریح گاهی مهیج. من به شخصه ترجیح میدم موضوع چنین بازی‌هایی یه چیزهایی توی مایه‌های مچ گیری و این حرف ها باشه! اما خب، این بار موضوع فرق داره.
اگه یک پاک کن جادویی در اختیارتون می گذاشتند که می تونستید باهاش هر چیزی رو پاک کنید، کدوم یک از خصوصیات خودتون رو پاک می کردید؟
1- کنجکاوی - فکر می‌کنم کمی بیش از حد نرمال کنجکاوم! دوست دارم سر از همه چیز در بیارم. از اطلاعات زیاد خوشم میاد. خصوصاً در مورد آدمها. توی اولین برخورد, کارشون ساخته است. زمین و زمان رو بگردم، کوچکترین چیزی که از اونها ببینم توجهم رو جلب می کنه و منو مشتاق به خوندن یا شنیدن و یا دیدن اون اطلاعات میکنه. در مورد مسائل هم همین طور هست. ترجیح میدم از اولین افرادی باشم که اخباری رو میشنون.
2- خجالتی بودن - نه به اندازه‌ای که مهمون میاد برم توی اتاق قایم بشم! در حدی که بعضی اوقات توی رودربایستی قرار میگیرم و نمی‌تونم خواهشی که ازم شده رو رد کنم. این مسئله گاهی اوقات رنجم میده و سعی می‌کنم کمی رک‌تر باشم, اما زیاد موفق نبودم تا به حال.
3-
تأثیرپذیری - زیاد نمی‌تونم تجزیه و تحلیل‌ها رو توی ذهنم نگه دارم. در
نتیجه با اولین حرف مخالفی، یکم به ذهنیات قبلیم شک می‌کنم.
4-
بی معرفتی - در حد بی وفایی شدید. دوست هام با ارزش ترین دارایی هام بوده
و هستند. با وجود اینکه همیشه به یاد تک تکشون میافتم اما همیشه از اینکه
احوالی ازشون نمی‌پرسم ناراحت میشن. خب بی‌معرفتم دیگه!! قدیمی ترینشون
دوست کلاس اول راهنماییم هست. اگر یک صدم وقتی که برای این وبلاگ میذاشتم
رو، برای دوست‌هام صرف می‌کردم اوضاعم الآن این نبود خب!
و
البته بعضی از خصوصیاتم رو هم پررنگ می‌کنم. اولیش شجاعتم! دوم تا حدودی
استقلال فکری! و حالا بقیه‌اش حمل بر خود ستایی میشه، پس بماند.
برای دعوت دوستان هم ... ستاره و منیرخاتون دعوت ویژه می شوند. هر کسی دیگه ای که داره این مطلبو می خونه هم دعوت میشه. اسم نیاوردم که خدای نکرده یک نمونه مشابه مورد 2 نباشید!! اصلاً هم منطورم این نیست که در مورد این بازی توی رودربایستی گیر افتادم! اصلاً و ابداً.