دو نفر انسان لاغر حدودن هم عرض با صفحه‌ای کاغذی (که من و دوستم باشیم) پس از سه ماه وارد کافه‌ی مورد علاقه‌شون میشن و تا جایی که میز فضای خالی برای قرارگیری ظروف داشته باشه از هر نوع خوراکی‌ای که تجربه مهر تأییدی بر خوشمزگیش زده سفارش میدن و بالغ بر یک و نیم ساعت به خوردن مشغول میشن. آقای کافه‌چی خیلی سعی کرد نگاه‌های تعجب آورش رو پنهان کنه اما هر لحظه منتظر بودیم بیاد بپرسه شما از قحطی‌ای چیزی اومدین؟؟؟
ولی خودمونیم، یه وقت‌هایی پرخوری بالاترین لذت دنیاست. این یه وقت‌هایی شاید سالی یکی دو بار هم نیاد!! مخصوصن برای آدم‌هایی که به زور باید غذا به خوردشون داد. اما خدا این لذت‌های کوچک اما پر رنگ رو از هیچ کسی نگیره.